Δευτέρα
25 Οκτωβρίου

Μαρκιανού και Μαρτυρίου, Χρυσάφου μαρτ., Ταβιθάς αγίας

AgiografikaAnagnosmata

Anakoinoseis

Anakoinoseis

diahoristiko20
Top ploigisi
bottom ploigisi

Sevasmiotatos

bottom Eortologio

Dimiourgies

diahoristiko20

1) Ἀπό τό  Ἅγιο Ὄρος, Κελί τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου τῶν Σκουρταίων.

7 καρδιά εἶναι πλημμυρισμένη ἀπό ἄρρητη χαρά. Ἡ συγκίνηση διαχέει ὅλο μου τό εἶναι. Τά μάτια βουρκωμένα.
Εἶναι ἀδιανόητο, ἀπρόσμενο. Ἡ εὐλογία τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου στήν προσωπική μου ζωή ὁλοκληρώνεται. Κυριακή 25 Ἀπριλίου 2004, ὥρα 13:00 μ.μ., ἀξιώνομαι νά προσκυνήσω τεμάχιο ἀπό τά ἱερά Λείψανά του.
Ἀπό τό 1985 πού διορίστηκα Ἐφημέριος στόν ἱερό Ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, μέχρι καί σήμερα, ἄκουσα πολλά σενάρια καί δοξασίες περί ὑπάρξεως Λειψάνων τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου. Ἀπό τήν Ἀθήνα μέχρι καί τήν Ἀστόρια τῆς Νέας Ὑόρκης. Κι ὅμως ἦταν018 πολύ κοντά μας!
Ἐπισκέφθηκα γι' αὐτόν τόν λόγο τήν ἀδελφή Ματρώνα στό Μοναστήρι τοῦ ἁγίου Μηνᾶ στήν Ἀνθοῦσα Ἀθηνῶν.
Ἡ εὐλάβεια καί ἡ ἀγάπη της γιά τόν ἅγιο Ἀργύριο ἀξιολάτρευτη. «Γερόντισσα πληροφο-ρήθηκα ἀπό Ἐπανομίτες ὅτι ἔχετε ἱερά Λείψανα τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου;». Ἡ ἀπάντησή της ἀρνητική. Μήπως ὑπάρχουν στήν Ἀστόρια, γιατί στό περιοδικό πού ἔχω στά χέρια μου, εἰκονίζεται ἡ κάρα τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου;». «Δέν γνωρίζω πάτερ μου».

Καί ξαφνικά ἡ εἴδηση ἔρχεται ἀπό τό Ἅγιο Ὄρος. Ὁ ἐπίτροπος τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ ἁγίου Ἀργυρίου κ. Ἀγρίμης Μόσχος, ἐμπιστευτικά μέ πληροφορεῖ ὅτι ἐπισκέφθηκε τό Κελί τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τῶν Σκουρταίων, στίς Καρυές τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί μεταξύ τῶν ἄλλων ἱερῶν Λειψάνων, προσκύνησε καί τεμάχιο ἱεροῦ  Λειψάνου τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου.
Ἡ πληροφορία αὐτή μοῦ δημιουργεῖ ἀναστάτωση, ἀγωνία καί σφοδρή ἐπιθυμία γιά τήν ἐπιβεβαίωση τῆς πληροφορίας. Βέβαια τά πράγματα εἶναι δύσκολα. Ἡ προσέγγιση προβληματική καί δυσχερής. Δύο προσπάθειες μετάβασής μας ἀπέτυχαν. Ἡ ὑπόθεση ἐκκρεμοῦσε. Καί νά, ἡ εὐκαιρία ἦρθε ἀπρόσμενη!
Παρασκευή 23 Ἀπριλίου 2004 πρίν τό μεσημέρι, βρίσκομαι στό γραφεῖο τοῦ κ. Ἀγρίμη. Ἡ συζήτησή μας περιστρέφεται γύρω ἀπό τό θέμα αὐτό. Καί δέν πᾶμε στό Ὄρος; Ἡ ἀπόφαση γρήγορη. Ποιός ὅμως θά λειτουργοῦσε τήν Κυριακή στόν Ναό τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου;
Κατεβαίνοντας ἀπό τό Δημαρχεῖο σταματάει μέ τό αὐτοκίνητό του ὁ π. Ἀγάπιος Παπαδόπουλος. «Πάτερ Ἀθανάσιε, τήν Κυριακή εἶμαι εὔκαιρος, ἄν θέλεις μπορῶ νά λειτουργήσω στόν ἅγιο Ἀργύριο». Ὁ Ἅγιος ἔδωσε ἄμεση ἀπάντηση στό ἐρώτημά μας καί λύση στό πρόβλημά μας.
Ἀπό δῶ καί πέρα ἀρχίζει ἡ μαρτυρική ἀγωνία, ἡ προσευχή καί ἡ δέηση πρός τόν Ἅγιό μας γιά τήν πραγμάτωση τοῦ ὀνείρου καί τήν ἐπίτευξη τοῦ πόθου μας.
Κυριακή πρωί τῆς 25ης Ἀπριλίου 2004 μέ τό αὐτοκίνητο τοῦ κ. Ἀγρίμη ὁδεύουμε πρός Οὐρανούπολη, τόν πυλώνα τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Σέ ὅλη τήν διαδρομή ἡ σκέψη γύρω ἀπό τόν σκοπό τοῦ προσκυνήματός μας, γύρω ἀπό τόν Ἅγιό μας. Κι ὅταν μιλᾶμε κι ὅταν ἐπικρατεῖ σιωπή δεσπόζει ἡ μορφή τοῦ Ἁγίου μας.Ἡ ἀγωνία κορυφώνεται καθώς μπαίνουμε στό λεωφορεῖο ἀπό τήν Δάφνη μέ κατεύθυνση τίς Καρυές. Ὅλο καί πλησιάζουμε. Ποιό ὅμως θά εἶναι τό ἀποτέλεσμα; Ἡ σκέψη ὅτι «ὁ Ἅγιος θά κάνει τό θαῦμα τοῦ», μᾶς παρηγορεῖ. Σέ λίγο ξεπροβάλλουν οἱ Καρυές. Πρίν φτάσουμε στήν πρωτεύουσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους παρακαλεῖται ὁ ὁδηγός τοῦ λεωφορείου νά σταματήσει στό μονοπάτι πού ὁδηγεῖ δεξιά πρός τό Κελί τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τῶν Σκουρταίων.
Ἡ καρδιά  ἀρχίζει νά χτυπᾶ ἔντονα. Κατηφορίζοντας τό μονοπάτι πρός τό κελί τό μυαλό θολώνει, δέν μπορεῖ νά σκεφθεῖ οὔτε γιά κλάσματα τοῦ δευτερολέπτου, ὅτι  ὑπάρχει ἡ περίπτωση νά μήν μᾶς δοθεῖ τεμάχιο ἱεροῦ Λειψάνου. Ποιοί ἄραγε νά εἶναι οἱ ἀδελφοί τοῦ Κελιοῦ;
Τά ὀνόματά τους ναί μέν γνωστά, ἀλλά ποιοί εἶναι; Τό δεξί χέρι σηκώνεται καί χτυπᾶ τήν πόρτα τοῦ Κελιοῦ. «Δι᾽ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων». «Ἀμήν» ἡ ἀπάντηση. Οἱ χτύποι τῆς καρδιᾶς πιό ἰσχυροί ἀπό τούς χτύπους στήν πόρτα τοῦ Κελιοῦ. Ἡ πόρτα ἀνοίγει καί ἐμφανίζεται ἡ γλυκιά καί ἀσκητική μορφή τοῦ π. Νήφωνα. «Καλῶς ὁρίσατε», «περάστε». Ἡ ἐπίσκεψή μας ἦταν ἀπροειδοποίητη. Τά βήματά μας πατοῦν τόν χῶρο ὅπου φυλάσσεται τεμάχιο ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου, τί εὐλογία!
Ἀφοῦ ἀποθέσαμε τίς ἀποσκευές, τό πρῶτο πού ἐπιβάλλονταν ἦταν νά προσκυνήσουμε στό παρεκκλήσι τοῦ Κελιοῦ. Καί τώρα ἔφτασε ἡ μεγάλη ἡ στιγμή. Ἡ ἐκπλήρωση τοῦ διακαῆ πόθου. Καθώς προσκυνοῦμε τά ἱερά λείψανα ἄλλων Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, τά μάτια φτερουγίζουν ψάχνοντας γιά τόν δικό μας Ἅγιο. Ναί, ἀλλά θά πρέπει νά εἴμαστε διακριτικοί, ὥστε νά μήν ἀντιληφθεῖ ὁ μοναχός τήν ἀναζήτηση. Σέ μιά ἄκρη τῆς Λειψανοθήκης τά μάτια πέφτουν στήν ἐπιγραφή «Ἱερά Λείψανα ἁγίου Ἀργυρίου». Τά χείλη κολλᾶνε στό σῶμα τοῦ Ἁγίου προσπαθώντας νά ρουφήξουν ἀχόρταγα τήν ἁγιαστική του χάρη. Τό σῶμα ταυτίζεται, ἑνώνεται καί γίνεται ἕνα μέ τό ἱερό Λείψανο τοῦ Ἁγίου. Ἡ καρδιά χτυπᾶ σάν ταμποῦρλο χωρίς νά ἀκούγεται στούς γύρω. «Δοξασμένο τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ» γιά τήν ἱερή αὐτή ἀποκάλυψη. Τό χέρι τρεμάμενο σχηματίζει τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Τά γόνατα λυγίζουν ἀπό τό βάρος τῆς συγκίνησης. Τά χείλη ἀναφωνοῦν μέ ἐσωτερικό ἀναστεναγμό «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ». «Μεγάλη ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου μας».
Με τήν ψυχή πλημμυρισμένη ἀπό χαρά, συγκίνηση καί δοξολογία πρός τόν Θεό, γευματίζουμε στό λιτό, ἀλλά πλούσιο ἀπό ἁγιορείτικη φιλοξενία τραπέζι, περιμένοντας τόν ἐρχομό τοῦ Γέροντα π. Θεωνᾶ. Ἡ ἀναμονή τοῦ ἐρχομοῦ του λές καί διαρκεῖ αἰῶνες. Κάποτε ὅμως τό μαρτύριο αὐτό τῆς ἀναμονῆς πῆρε τέλος καθώς ἀκούγεται ὁ θόρυβος τῆς μηχανῆς τοῦ αὐτοκινήτου. Ὁ π. Θεωνᾶς προβάλει στό ἄνοιγμα τῆς πόρτας. Μένω ἔκπληκτος καθώς τόν ἀντικρίζω γιατί μοῦ εἶναι πολύ γνωστός. Κάτι πού δέν τό περίμενα! Κάτι πού ἀναπτερώνει τίς ἐλπίδες μου γιά αἴσιο ἀποτέλεσμα τῆς ἐπίσκεψης.
Μετά τίς τυπικές διαδικασίες, τήν ἀναφορά μας σέ περασμένα γεγονότα καί σέ πρόσωπα κοινοῦ ἐνδιαφέροντος, ἡ συζήτηση ἔρχεται στό φλέγον θέμα τῆς ἐπίσκεψής μας. Τό θέμα τέθηκε, ἀλλά ἀπάντηση δέν δόθηκε. Ἀκολουθεῖ ὁ Ἑσπερινός. Τά μάτια εἶναι βουρκωμένα, ἡ προσευχή ἔνθερμη νά φωτίσει ὁ Θεός, ὥστε ἡ ἀπάντηση νά εἶναι θετική. Μετά τό λιτό δεῖπνο, βγαίνουμε στόν ἐξώστη, μέ φόντο τίς Καρυές, περιμένοντας τήν ἀπόφαση τοῦ Γέροντα. Πρίν ἀκόμα ἀρχίσει νά μιλάει, τά μάτια μας εἶναι βουρκωμένα, ἡ ἀγωνία καί ἡ συγκίνηση εἶναι ἔκδηλη. «Πάτερ Ἀθανάσιε, εἶχα πάρει τήν ἀπόφαση νά μήν σᾶς δώσω τεμάχιο ἀπό τό ἱερό Λείψανο τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου, ἀλλά αὐτή τήν στιγμή δέν μπορῶ νά σᾶς ἀρνηθῶ, δέν μπορῶ νά ἐξηγήσω αὐτό πού μοῦ συμβαίνει, αὐτό πού βλέπω στά πρόσωπά σας». Γιά μᾶς ἡ θετική ἀπάντηση εἶναι ἕνα θαῦμα! Ὁ Ἅγιός μας μίλησε στήν καρδιά καί φώτισε τήν σκέψη τοῦ Γέροντα. «Ἀλλά» συνεχίζει «θά σᾶς παρακαλέσω πρός τό παρόν νά κρατήσετε σέ ἄκρα μυστικότητα τό γεγονός». Φυσική ἡ ἀπορία μας : «Μά γιατί; Γιά ποιό λόγο;» Ἡ ἀπάντηση: «Γιά ὅσο χρονικό διάστημα θά εἶναι Μητροπολίτης Καλαμαριᾶς ὁ Προκόπιος».  Ἔστω καί μέ αὐτή τήν προϋπόθεση, τόν περιορισμό, μετά τήν τέλεση τῆς πρωινῆς θείας Λειτουργίας,  παραλάβαμε τό τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου προκειμένου νά τό μεταφέρουμε στόν φυσικό του χῶρο, στό σπίτι τοῦ Ἁγίου, στόν ἱερό Ναό του.
Τώρα τί νά σᾶς πῶ καί πῶς νά ἐξηγήσω τήν ψυχοπνευματική μας κατάσταση σ' ὅλη τήν χρονική διάρκεια τῆς ἐπιστροφῆς. Μέσα σ' αὐτήν τήν ἀνείπωτη χαρά, μιά σκιά πλανιέται στήν ψυχή καί στήν σκέψη μας.Φανταζόμασταν ἕναν ἄλλον τρόπο ὑποδοχῆς τοῦ Ἁγίου στήν γενέτειρά του, ὄχι αὐτή τήν μυστικότητα. Ἡ σκέψη ὅμως ὅτι αὐτό εἶναι τό θέλημα τοῦ Ἁγίου, ἀφήνοντας τά ὑπόλοιπα στόν Ἅγιο, μᾶς παρηγοροῦσε.
Καί ἦταν παρόν ὁ Ἅγιος, γιά πρώτη φορά, στήν πανηγυρική θεία Λειτουργία στίς 11 Μαΐου 2004. Εἶναι ἀδιανόητο νά τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία καί ὁ Ἅγιός μας ἐν σώματι νά βρίσκεται κρυφά σέ κάποιο σημεῖο τοῦ ἱεροῦ βήματος, χωρίς νά μποροῦμε νά τό βροντοφωνάξουμε στούς εὐλαβεῖς πιστούς.
Ἀπό ἐδῶ καί στό ἑξῆς ὁ Ἅγιος εἶναι ἐκεῖνος πού γνωρίζει μέ ποιόν τρόπο θά ἐπιστρέψει ὥστε τό ἱερό τοῦ Λείψανο νά τεθεῖ πρός προσκύνηση τῶν κατοίκων τῆς Ἐπανομῆς καί ὅλων τῶν εὐλαβῶν πιστῶν.
01911 Μαΐου 2006. Συμπληρώνονται 200 χρόνια ἀπό τό μαρτύριο τοῦ Ἁγίου. Πρό παραμονή τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου καί ὥρα περίπου 10:30 πρωινή μέ εἰδοποιεῖ ἡ κ. Χάιδω Ντόκα ὅτι χτύπησε ἡ μεγάλη καμπάνα τοῦ Ναοῦ. Δέν δίνω καί μεγάλη σημασία στό γεγονός αὐτό γιατί ὑπέθεσα ὅτι θά ἦρθε πάλι ὁ ἠλεκτρολόγος γιά τήν ἐπισκευή τοῦ συστήματος κωδωνοκρουσίας.
Μερικές ἡμέρες μετά τήν πανήγυρη καί πάλι μέ εἰδοποιεῖ ἡ κ. Χάιδω Ντόκα ὅτι χαράματα περίπου 5:30 χτύπησε ἡ μεγάλη καμπάνα τοῦ Ναοῦ. Προβλημα-τίστηκα καί ἀφοῦ διαπίστωσα ὅτι ὁ Ναός ἦταν κλειδωμένος καί τό σύστημα κωδωνοκρουσίας ἀπενεργοποιημένο, ἐπικοινώνησα μέ τόν ἠλεκτρολόγο προκειμένου νά τόν ἐνημερώσω καί νά μοῦ ἐξηγήσει γιά τό τί συμβαίνει. Ἡ ἀπάντηση ἦταν ὅτι ἦταν ἀδύνατο νά χτυπήσει ἡ καμπάνα ἀπό μόνη της ἐφόσον εἶναι κλειστός ὁ διακόπτης καί τό πρόγραμμα ἀπενεργοποιημένο. Ἡ μόνη περίπτωση κάποιος νά ἔθεσε σέ λειτουργία τό χειροκίνητο σύστημα κωδωνοκρουσίας, πράγμα ἀδύνατο, λόγω ἀκαταλληλότητας τῆς ὥρας καί λειτουργίας τοῦ συστήματος συναγερμοῦ. Πέρασαν καί πάλι μερικές μέρες. Ἡ ὥρα ἦταν 10 πρωινή ὅταν μοῦ τηλεφωνεῖ ἡ κ. Χάιδω Ντόκα στό σχολεῖο καί μοῦ λέει πώς ἀκούστηκε καί πάλι ἡ μεγάλη καμπάνα τοῦ Ναοῦ. Ἐπισκέπτομαι τόν Ναό καί διαπιστώνω ὅτι πράγματι ὁ διακόπτης εἶναι κλειστός καί τό πρόγραμμα ἀπενεργοποιημένο. Ἐπικοινωνῶ ἀμέσως μέ τόν κ. Δρυμώνη Δημήτριο, (εἶναι αὐτός πού τοποθέτησε τό σύστημα κωδωνοκρουσίας) ὁ ὁποῖος μέ τήν σειρά του ἀποκλείει κάθε ἐνδεχόμενο νά χτύπησε ἡ καμπάνα μόνη της γιά τούς προαναφερθέντες λόγους. Ὁ ἴδιος ὡς τεχνίτης προβληματίζεται, ἐμεῖς πού ἔχουμε καί ἄλλες παρόμοιες  ἐνδείξεις αἰσθανόμαστε μιά ἐσωτερική γαλήνη καί συγκρατημένη χαρά καί ἀγωνία γιά τό τί θέλει νά δείξει ὁ Ἅγιός μας.
Καί ἡ ἀπάντηση ἔρχεται! Δευτέρα 26 Ἰουνίου 2006. Βρισκόμαστε στήν Οὐρανούπολη ἕνα λεωφορεῖο (50 ἄτομα) Ἐπανομίτες καί ἑτοιμαζόμαστε νά ἐπιβιβαστοῦμε σέ ἕνα πλοιάριο μέ προορισμό τόν κατάπλου κατά μῆκος τῆς χερσονήσου τοῦ Ἁγίου Ὄρους μέχρι καί τά Κατουνάκια, γιά ἕνα ἐκ τοῦ μακρόθεν πνευματικό προσκύνημα στό περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἡ ὑπεύθυνη τοῦ γραφείου (Ροδοκαλάκη) μέ πληροφορεῖ ὅτι θά προσκυνήσουμε καί ἱερά λείψανα ἀπό τήν σκήτη τῶν Σκουρταίων, τοῦ ἁγίου Νικοδήμου. Ἡ καρδιά μου χτυπάει γιά τό ἀναπάντεχο αὐτό γεγονός. Μετά τήν Δάφνη ἐπιβιβάζονται στό πλοιάριό μας ὁ π. Θεωνᾶς καί ὁ π. Νήφων. Νιώθω ἕνα χαρούμενο σφίξιμο στήν καρδιά μου καθώς βλέπω ἀνάμεσα στά ἱερά Λείψανα πού μᾶς παραθέτουν βρίσκεται καί τό ὑπόλοιπο τμῆμα τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου. Δέν μπορῶ νά μιλήσω! Ξαφνιάζομαι ὅμως ὅταν ἀκούω ἀπό τά χείλη τοῦ π. Θεωνᾶ νά ἀνακοινώνεται ὅτι «ἀνάμεσα στά ἱερά Λείψανα πού θά προσκυνήσετε εἶναι καί τεμάχιο ἀπό τό ἱερό Λείψανο τοῦ πατριώτη σας ἁγίου Ἀργυρίου»! «Πάγωσα»! Οἱ Ἐπανομίτες μένουν ἄφωνοι, χωρίς νά μποροῦν νά συνειδητοποιήσουν τί ἄκουσαν. Δέν μποροῦσα νά φανταστῶ ὅτι ἐνῶ ὁ π. Θεωνᾶς μέ δέσμευε νά μήν ἀνακοινώσω σέ κανέναν  περί ὑπάρξεως ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου τώρα ὁ ἴδιος μετά δύο χρόνια γνωστοποιεῖ δημόσια τήν ὕπαρξή του στούς Ἐπανομίτες. Κατά τήν διάρκεια τῆς δέησης ψάλαμε τό τροπάριο τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου, προσκυνήσαμε τό τεμάχιο τοῦ ἱεροῦ λειψάνου του, κι ὅμως ἀκόμα νομίζουν οἱ προσκυνητές ὅτι εἶναι ὄνειρο! Πήραμε τόν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς. Συναισθήματα ἀνάμεικτα καί ἀνεξήγητα.
Τήν ἑπόμενη ἡμέρα ἐπισκέπτομαι τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καλαμαριᾶς Προκόπιο καί τόν ἐνημερώνω γιά τό περιστατικό. Ἡ ἀπάντηση; Πλήρως ἀπογοητευτική!!!  «Δέν ὑπάρχουν Λείψανα τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου»!!!  «Αὐτά εἶναι  κοκαλάκια κότας βρασμένα»!!!  Δέν σᾶς χρειάζονται  Λείψανα, ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου σᾶς φτάνει»!!! Ὁ προβληματισμός καί ἡ ἀμφιβολία πού μοῦ δημιουργηθήκαν ὁδήγησαν τά βήματά μου στό γυναικεῖο ἱερό Ἡσυχαστήριο τοῦ τιμίου Προδρόμου, στήν Μεταμόρφωση Χαλκιδικῆς. Πρότεινα στόν Γέροντα π. Γρηγόριο νά πάρουν τήν ἱερή Λειψανοθήκη νά τήν κρατήσουν στό Ἡσυχαστήριο, ὥστε μέ τίς προσευχές τῶν μοναζουσῶν ἀδελφῶν ὁ ἅγιος Ἀργύριος νά φανερώσει κάποιο σημάδι σχετικά μέ τήν γνησιότητα τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου. Ἡ ἀπάντηση: «Δέν χρειάζεται νά γίνει κάτι τέτοιο, γιατί τό τεμάχιο αὐτό τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου ἀνήκει στόν ἅγιο Ἀργύριο». Ἀκόμα καί τήν πρώτη Ἀκολουθία τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου, πού ἐκδόθηκε τό ἔτος 1933 (πληροφορίες ἀναφέρουν ὅτι συντάχθηκε ἀπό τόν ὅσιο Νικηφόρο, Μητροπολίτη Χίου) καί βρισκόταν σέ χρήση, τήν ἀπέρριψε καί τήν ἔθεσε σέ ἀχριστεία θεωρώντας τήν «ποίημα εὐλαβοῦς μέν, ἀλλ' ἀδοκίμου, περὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν ποίησιν ὑμνογράφου, δι᾽ ὃ ἐνεφάνιζεν ἀτελείας καὶ παραλήψεις καὶ μὴ συνᾴδουσα εἰς τὴν κρατοῦσαν τοπικὴν παράδοσιν καὶ συνήθειαν» τῆς Ἐπανομῆς. Γι᾽αὐτό καί ἀνέθεσε στόν Ὑμνογράφο τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, Ἁγιορείτη μοναχό Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, νά συντάξει νέα πλήρη Ἀκολουθία. Θά μποροῦσε ὅμως ἀντί νά τήν καταργήσει νά τήν διορθώσει καί νά τήν βελτιώσει.   
Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι ποτέ δέν ἔδειξε ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον γιά τόν Ναό τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου καί αὐτό φαίνεται ἀπό τό γεγονός  ὅτι  ἐξ ἀρχῆς ἦταν ἀντίθετος καί γιά τό σημεῖο στό ὁποῖο θεμελιώθηκε ὁ Ναός, ἀλλά καί γιά τό μέγεθος τοῦ Ναοῦ. Τόν ἤθελε ὄχι τόσο μεγάλο, ἀλλά μικρότερο, σέ μέγεθος Παρεκκλησίου. Πέρα ἀπό τήν θεία Λειτουργία πού τελοῦσε  κάθε χρόνο στήν μνήμη τοῦ Ἁγίου, ποτέ δέν συμμετεῖχε στην Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ καί στήν περιφορά τῆς Εἰκόνας, ἄλλωστε ἦταν αἰσθητή καί ἡ παντελής ἀπουσία τῶν Ἱερέων τῆς Μητροπόλεώς μας κατά τήν Πανήγυρι, ἐνῶ γιά τήν Πανήγυρι τῆς Μηχανιώνας ὄχι μόνο ὑποχρέωνε ὅλους τούς Ἱερεῖς νά συμμετάσχουν, ἀλλά μᾶς ἀπαγόρευε τήν περίοδο ἐκείνη νά πάρουμε καί τήν κανονική μας ἄδεια. Ποτέ δέν ἐπισκέφθηκε τόν Ναό κατά τήν διάρκεια τοῦ ἔτους καί δέν νοιάστηκε γιά τό τί γινόταν στόν Ναό. Τό 1999 πρίν κυκλοφορήσει τό βιβλίο-ἀφιέρωμα στόν ἅγιο Ἀργύριο τοῦ προτάθηκε, ὅπως ὄφειλε μέ  τήν ἰδιότητα τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου, νά γράψει δυό λόγια, νά τό προλογήσει  κι ὅμως ἀρνήθηκε.Ἡ προσωπική του ἐπιθυμία, ὅπως καί κάποιων ἄλλων ἀπό τό στενό του περιβάλλον, ἦταν ὁ Ναός νά μήν λειτουργεῖ κάθε Κυριακή, ἀλλά μόνο στήν μνήμη τοῦ Ἁγίου. Γι᾽ αὐτό καί ἀντιδροῦσε ἀρνητικά κάθε φορά πού τοῦ προτείναμε νά τοποθετήσει ὑπεύθυνα κάποιον Ἱερέα, ὥστε νά εἶναι ὁ Ναός πάντα ἀνοιχτός καί νά λειτουργεῖται. Τό πρόσχημα; Ὁ Ναός εἶναι Προσκυνηματικός καί δέν προβλέπεται θέση μόνιμου Ἱερέα (γιατί ὅμως ὄχι μέ προσωρινή ἀπόσπαση;). Βέβαια ὁ Κανονισμός τοῦ Ναοῦ προβλέπει τήν ἐκ περιτροπῆς τέλεση τῆς θεία Λειτουργίας ἀπό τούς Ἱερεῖς τῶν δύο Ἐνοριῶν τῆς Ἐπανομῆς, ἀλλά αὐτό τηρήθηκε ἐλάχιστες φορές. Ἡ πίεση πού δέχθηκε στήν πορεία καί ἡ ἀπαίτηση τῶν Ἐπανομιτῶν τόν ἀνάγκασαν νά στέλνει κάθε Κυριακή καί ἀπό ἕναν Ἱερέα προκειμένου νά τελεῖ τήν θεία Λειτουργία, τούς ὁποίους ἡ ἐπιτροπή, προκειμένου νά τούς δίνει κίνητρο, τούς πλήρωνε ἐπί πλέον.
Τώρα ἐναπόκειται στόν ἅγιο Ἀργύριο μέ τόν τρόπο πού ἐκεῖνος γνωρίζει, νά δώσει τήν δική του ἀπάντηση, τήν χάρη, τήν εὐλογία καί τήν πανηγυρική ἐγκατάσταση τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου του στόν φυσικό του χῶρο, πού εἶναι ὁ Ναός τοῦ Ἁγίου. 

2) Ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν τῶν Γ.Ο.Χ.

Λουτράκι, 22-09-2009

1ἰδεσιμολογιώτατε πάτερ Ἀθανάσιε, κατ' ἀρχήν τήν εὐχή σας. Ὀνομάζομαι Πετρᾶς Ἰωάννης, εἶμαι καθηγητής καί διαμένω στό Λουτράκι Κορινθίας (Μ. Μπότσαρη 17 – Τ.Κ. 203 00)
Γέροντα μέ αὐτή τήν ἐπιστολή θέλω νά ὑπεισέλθω στό ζήτημα τῆς προσκόμισης πρός τό πρόσωπό σας καί κατ' ἐπέκταση πρός τόν προσκυνηματικό ἱερό Ναό ἁγίου Ἀργυρίου Ἐπανομῆς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ν. Κρήνης καί Καλαμαριᾶς, ἑνός (1) τεμαχίου (ἀποτμήματος ἐκ τῶν πλευρῶν) ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου τοῦ Ἐπανομίτου (+11 Μαΐου).
020Ἀρχίζοντας, λοιπόν, θέλω νά ἀναφέρω, ὅτι τήν τιμία κάρα τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου τήν κατέχει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γ.Ο.Χ. Ἀμερικῆς κ. Παῦλος, κληροδότημα τοῦ ὁποίου διά διαθήκης ἀπό τόν μακαριστό Μητροπολίτη Τριφυλίας καί Ὀλυμπίας κ. Χρυσόστομο Δημητρίου τοῦ ἀπό Ζακύνθου, τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Σεβασμιώτατος κατ' ἔτος κόμιζε καί κομίζει τήν ἁγία Κάρα τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου στήν ἐτήσια πανήγυρη τῆς Ι.Μ. ἁγίου Μηνᾶ Ἀνθούσας Ν. Ἀττικῆς. Ὅταν ἐπισκέφθηκα τήν ἐν λόγω Ἱερά Μονή μιά φορά ἐκτός πανηγύρεως καί ζήτησα νά προσκυνήσω τήν ἁγία Κάρα τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου, τόσο οἱ ἀδελφές ὅσο καί ἡ Γερόντισσα μέ διαβεβαίωσαν ὅτι αὐτήν (ἁγία Κάρα) τήν κατέχει ὁ ἅγιος Ἀμερικῆς (μέ τό παλιό ἡμερολόγιο) κ. Παῦλος καί εἶναι στήν Ἀμερική.
Γνωρίζοντας ὅμως, ὅτι ἐκεῖ στήν Ἐπανομή ὑπάρχει ἕνας ταπεινός περικαλλέστατος  Ναός τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου – καθώς ἐπίσης καί ὁ διακαής πόθος σας, γιά τήν ἀπόκτηση τοῦ ἐν λόγω Ι. Ναοῦ ἑνός (1) τεμαχίου ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου – πῆρα τήν ἀπόφαση ν' ἀπευθυνθῶ στόν ἅγιο Ἀμερικῆς (κατά τό παλιό ἡμερολόγιο) κ. Παῦλο καί νά τοῦ ζητήσω ἕνα (1) τεμάχιο ἀπό τό Λείψανο τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου. Ὁ ἴδιος ἄν καί πολύ ἐπιφυλακτικός στήν ἀρχή – στήν συνέχεια κατεύνασε καί εὐόδωσε  στήν ἐπιθυμία μου – μέ παρέπεμψε στόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Γ.Ο.Χ.  Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Χρυσόστομο, ὁ ὁποῖος ἄν καί αὐτός πολύ διστακτικός στήν ἀρχή, στήν συνέχεια δέ ἐνέσκηψε, ἀφουγκράστηκε καί μέ πολύ ἀγάπη μοῦ παρέδωσε ἕνα (1) τεμάχιο ἐκ τῶν ἁγίων Πλευρῶν τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου τοῦ Ἐπανομίτου.
Διά τήν ἱστορία θέλω δέ νά ἐπισυνάψω ὅτι ἐνῶ ὁ ἴδιος μέ τά μάτια μου προσκύνησα τήν ἱερή Λειψανοθήκη μέ τά πλευρά τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου τοῦ Ἐπανομίτου -  τέσσερα (4) στό σύνολο – τήν ὁποία Λειψανοθήκη ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Γ.Ο.Χ. Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Χρυσόστομος κατέχει διά διαθήκης ἀπό τόν μακαριστό μητροπολίτη Τριφυλίας καί Ὀλυμπίας κ. Χρυσόστομος Δημητρίου τοῦ ἀπό Ζακύνθου.
Συνεχίζοντας θέλω νά ἀναφέρω ὅτι ἐγώ ὁ ἴδιος μέ τά μάτια μου εἶδα τήν ἀποκοπή ἑνός (-01-) τεμαχίου τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου τοῦ Ἐπανομίτου (ἑνός τεμαχίου (-01-) ἐκ τῶν πλευρῶν τοῦ Ἁγίου Ἀργυρίου), τό ὁποῖο τεμάχιο μοῦ παραδόθηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν Ἀρχιεπίσκοπο Γ.Ο.Χ. Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Χρυσόστομο καί ἐγώ μέ τήν σειρά μου τό παρέδωσα πρός αἰώνιον μνημόσυνον τῆς οἰκογενείας μου στόν πατέρα Ἀθανάσιο Κατζιγκᾶ, Ἐφημέριο καί προϊστάμενο τοῦ Ι.Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἐπανομής καί κτίτορα τοῦ (...) Ἱ. Ναοῦ τοῦ ἁγίου Ἀργυρίου τοῦ Ἐπανομίτου στήν Ἐπανομή Θεσσαλονίκης.
Κλείνοντας, ἀσπάζομαι τήν δεξιά σας πάτερ Ἀθανάσιε καί μάρτυς μου ὁ Θεός, όσέ ὅ,τι ἀναφέρω σέ αὐτήν τήν ἐπιστολή.

«Ἀργύριε πολύαθλε, ὑποκλίνομαι στό ἅγιο Μαρτύριό σου,
πρέσβευε σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν».

ΠΕΤΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

 

diahoristiko

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ